Συνέντευξη στο Metropolis Weekend

Πώς κρίνετε τις πρώτες 26 μέρες από τις 100;

Η βαθμολόγηση του πρώτου μήνα παρά είναι πρόωρη. Μέχρι στιγμής οι θετικές προσδοκίες του κόσμου σηκώνουν την κυβέρνηση και βάζουν αέρα στα πανιά της. Οι πρώτες εξαγγελίες εμπεδώνουν την εμπιστοσύνη αλλά πρέπει να γίνουν διακριτές οι μετρημένες στα δάκτυλα προτεραιότητες και να υπάρξουν οι πρώτες συμβολικές και ουσιαστικές “νίκες”, μικρές ή μεγάλες.

Οι προσανατολισμοί είναι σωστοί, αλλά πρέπει να σταθμίζονται οι ακούσιες συνέπειες της πολιτικής ώστε να αποκλείονται τα φαινόμενα του “σπέρνεις σιτάρι- φυτρώνει κριθάρι”. Είναι σημαντικό ότι δεν υπήρξε κάποια στραβή ή ένα αρνητικό απρόβλεπτο μεγάλης κλίμακας, όπως επί Σημίτη τα Ίμια.


Το τρομοκρατικό κτύπημα;

Όχι, ήταν πολύ πιθανό, αβέβαιο μόνο στο χρόνο του.

Ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός δεν ήταν απρόβλεπτος παράγοντας;

Ξέραμε, έτσι κι αλλιώς, ότι το εγχείρημα της πράσινης ανάπτυξης με κοινωνική δικαιοσύνη θα εξελίσσεται εν μέσω οικονομικής καταιγίδας και πρώτος προγραμματικός κανόνας επιβίωσης είναι το “κολύμπα και κράτα το κεφάλι έξω από το νερό”. Crisis management λοιπόν. Αγωνιζόμαστε για το καλύτερο σενάριο από τα τρία-τέσσερα πιθανά, αλλά χρειάζεται άγρυπνη ετοιμότητα για να αποφύγουμε το χειρότερο.

Το χειρότερο σενάριο ποιο είναι;

Ο καταραμένος συγχρονισμός όλων των δαιμόνων της ελληνικής οικονομίας όπως η ύφεση και η ανεργία, το γλίστρημα σε κρίση του δημόσιου χρέους που θα κάνει δυσβάστακτη την αποπληρωμή του, η ήμι-πτώχευση του ασφαλιστικού συστήματος ενόψει απότομης ανατροπής της ισορροπίας εργαζομένων – συνταξιούχων, η αρνητική συγκυρία στην Ευρώπη που θα την κάνει απρόθυμη για έμπρακτη αλληλεγγύη σε χώρες στο κόκκινο όπως η Ελλάδα.

Τι σηματοδοτεί για τη σχέση κόμματος – κράτους, η διαδικασία αλλά και το αποτέλεσμα της εκλογής του κ. Ξυνίδη στη θέση του γραμματέα του ΠΑΣΟΚ; Είναι ο “Άνθρωπος που θέλει να αλλάξει το ΠΑΣΟΚ, και μαζί το κράτος και την κοινωνία”;

Μην παραφορτώνουμε με υπερβολικές προσδοκίες την εκλογή του Γραμματέα. Το κόμμα δεν πρέπει να εξαφανιστεί μέσα στον κυβερνητικό μηχανισμό. Αντίθετα χρεώνεται να δημιουργήσει διαδικασίες συμμετοχής στην παραγωγή και την “κοινωνικοποίηση” της πολιτικής, να οικοδομήσει τις ευρύτερες δυνατές κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες, να κατακτά την ηθικό-πολιτική ηγεμονία στην κοινωνία με την απαράβατη βέβαια προϋπόθεση το διαχωρισμό κόμματος -κράτους. Αλίμονο αν το κόμμα γίνει ένας οργανωτικός κλητήρας της κυβέρνησης. Ο κίνδυνος αυτός είναι υπαρκτός. Η εκλογική νίκη δεν πρέπει να αναστείλει τον αυτομετασχηματισμό του ΠΑΣΟΚ με βάση τις νέες ανάγκες. Το αποτέλεσμα – έκπληξη στην εκλογή Γραμματέα, πέρα από τις ενδεχόμενες δυσαρέσκειες για ζητήματα “νομής εξουσίας”, εκφράζει ίσως με στρεβλό τρόπο ανάλογες αγωνίες για τον πολιτικό και ιδεολογικό ρόλο του κόμματος στη νέα περίοδο διακυβέρνησής του. Το μήνυμά του δεν επιδέχεται πρόχειρες ερμηνείες.

Ο Γ. Παπανδρέου κινείται πάνω στις “οδηγίες” του “Ε, Πρόεδρε!”;

Το “Ε, Πρόεδρε!” δίνει ένα απόθεμα ιδεών και μεθοδολογικών εργαλείων για τις πρώτες Εκατό Ημέρες, αποκαλύπτει “μυστικά” πάνω στην κόψη του νήματος, συμβάλλει στον εντοπισμό και την απενεργοποίηση των ναρκών, περιγράφει σεναριακά το 80% των ενδεχόμενων και μας προετοιμάζει διανοητικά να κεφαλαιοποιήσουμε το απρόβλεπτο 20%. Όμως δεν είναι τυφλοσούρτης “οδηγιών” προς τον Παπανδρέου, αλλά αντίθετα παροτρύνει την εκάστοτε ηγεσία να κάνει “συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης” για να καθορίσει το δικό της πρωτότυπο δρόμο στη διακυβέρνηση. Από κει και πέρα ο συγγραφέας του “Ε, Πρόεδρε!” κάνει τη δική του ανάλυση και αξιολόγηση.

Τι έχετε να προτείνετε στη Νέα Δημοκρατία ως συνταγή ανάκαμψης;

Η βιασύνη και οι σπασμωδικές κινήσεις δεν θα είναι καλός σύμβουλος. Η επιλογή Προέδρου και η ανασυγκρότησή της πρέπει να έχουν προγραμματική και πολιτική ταυτότητα. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί στη Νέα Δημοκρατία είναι να επιστρέψει σ’ ένα τυφλό αντικυβερνητισμό και στο κουρασμένο και κουραστικό πινγκ-πονγκ μεταξύ των δύο κομμάτων.

FacebookTwitterGoogle+Share